Człowiek rzadko myśli o służbie zdrowia, dopóki sam nie zachoruje. Wtedy jego świat zwęża się do jednego skierowania, telefonu do rejestracji i pytania: jak szybko otrzymam pomoc?

Najbliższy termin za kilka miesięcy. Brak miejsc; Proszę zadzwonić później! Pacjent szybko odkrywa, że walczy nie tylko z chorobą, lecz także z systemem, który powinien mu pomóc.

Najłatwiej powiedzieć, że brakuje pieniędzy. To jednak tylko część problemu. Szpitale mogą mieć nowoczesny sprzęt, a jednocześnie cierpieć z powodu braku personelu, złej organizacji i nadmiaru biurokracji. Lekarze oraz pielęgniarki są przemęczeni, a pacjent coraz częściej staje się jedynie numerem w kolejce.

Zaufania nie budują również informacje o niejasnych kontraktach, wysokich wynagrodzeniach i zatrudnianiu ludzi dzięki znajomościom. Godna pensja za odpowiedzialną pracę jest potrzebna, ale publiczne pieniądze powinny być wydawane w sposób przejrzysty. Gdy brakuje jasnych zasad, pojawia się podejrzenie, że ważniejsze od kwalifikacji są układy i powiązania.

Służba zdrowia jest więc wciąż chora nie tylko z powodu braku pieniędzy. Choruje na biurokrację, brak odpowiedzialności oraz kumoterstwo.