I.
Wrzesień 2049
– Spoczywaj w pokoju.
Niezbadane są ścieżki życia. Nieustannie dokonujemy wyborów, zachłanni na szczęście, nieświadomi konsekwencji własnych decyzji. Życie to teatr. Tak przynajmniej pojmował je profesor. Uważał, że każdy człowiek ma do odegrania własną rolę, choć nie zawsze potrafi ją odnaleźć.
Czy jednak naprawdę sami decydujemy o swoim losie? Czy możemy wybrać, kim się staniemy? A przede wszystkim – co znaczy kochać?
Profesor odnalazł już swoją prawdę. Ja wciąż jej szukam, samotnie brnąc przez życie. A wszystko zaczęło się pewnego dnia, który teraz wspominam.
Deszcz pojawił się niespodziewanie. Ubrana w szkolny mundurek – koszulę z długim rękawem, żakiet i spódnicę – biegłam w kierunku cmentarnej bramy. Chowając głowę pod skórzaną teczką, omijałam co większe kałuże. Czas naglił, a pociąg niebawem odjeżdżał ze stacji. W pewnej chwili padało tak mocno, że nie widziałam nic przez okulary. Nagle wpadłam na przeszkodę.
– Nic panu nie jest?! Najmocniej przepraszam! – krzyknęłam, zapominając o bolącym czole. Spojrzałam przed siebie; mężczyzna ubrany w szary płaszcz zatoczył się w stronę, z której przyszedł. Przed chwilą musiał wyskoczyć zza rogu.
– Ale szajs… – odparł, zasłaniając nos. – Nie dość, że cały mokry, to na dodatek… Krew?! Co pani, ślepa!? Gdzie pani tak biegnie?!
– Najmocniej przepraszam! Deszcz pada tak mocno… Proszę… proszę wziąć te chusteczki! W ramach rekompensaty!
– Nie trzeba! Ma pani szczęście, bo bardzo mi się spieszy. W przyszłości proszę uważać!
– Kapelusz!
I to tyle. Chłodne pożegnanie, odrzucenie pomocnej dłoni. Romantyczna aura, przypadkowe spotkanie… gdybym była jak inne dziewczyny, może tak by to wyglądało. W głowie ciągle słyszę słowa mamy: „Za mało się starasz! Zrób coś, bo zostaniesz starą panną!” Uważa, że zbyt rzadko wykorzystuję kobiecy wdzięk; jej zdaniem kobieta ma obowiązek korzystać z walorów podarowanych przez naturę. Czasem zrobić maślane oczka, odsłonić zgrabne nogi. Zapewne wtedy przyprowadziłabym jakiegoś nędznika – ku jej uciesze. Niestety, tak nie potrafię. Sprawy sercowe to dla mnie czarna magia.
Topielec biegł całkiem żwawo. Znikał szybko w odmętach deszczu, aż w końcu przepadł między blokami. Ból głowy dał o sobie znać. Nagły, tępy, uświadomił mi, że nie wyszłam z całej sytuacji bez szwanku. Może dlatego nie zapamiętałam, jak wyglądał ten mężczyzna. A! No i kapelusz! Nie mogłam go przecież zostawić. Ot kaprys…
– Tova! Tova!
Dotarłam na stację. Przystanęłam, by złapać chwilę oddechu i przetrzeć mokre okulary – nareszcie coś widziałam. Pociąg czekał na peronie. Późniejszy – ostatni – odjeżdżał dopiero za dwie godziny, więc nie mogłam pozwolić, by uciekł. Mój stan oraz wygląd stanowczo na to nie pozwalały. Przemoczona koszula prześwitywała, odsłaniając koronkowy biustonosz. Musiałam jak najszybciej znaleźć się w domu! Damska bielizna to nie lada atrakcja. Potrafi narobić niezłego zamieszania, zwłaszcza wśród napalonych amantów. Kiedyś oblałam sobie koszulkę sokiem i nie mogłam opędzić się od samczych spojrzeń. Na samo wspomnienie czuję obrzydzenie…
Na szczęście tamtego dnia było spokojnie; fala wracających z pracy mieszkańców zdążyła już przetoczyć się przez Eden. Dostrzegłam otwarte drzwi wagonu. Usiadłam na wolnym miejscu, założyłam słuchawki. W oddali rozległ się gong, zamknęłam oczy.
Na imię mi Rena. Należę do pokolenia urodzonego za murem. Wychowana w mieście zbudowanym na powierzchni, walczę z nierównościami świata. Aż za dobrze znam chroniczne przerwy w dostawach prądu, czasem wody… Dobrze, że ostatnie zbiory były obfite. Ale nie tym chcę Was witać. Pragnę tylko coś wyjaśnić.
Piszę, bo chcę. Wierzę, że ma to sens. Może dzięki mnie ktoś pomyśli, zanim będzie za późno… Poprzedni mieszkańcy nie mieli litości dla Ziemi. Ostatnia wojna wyniszczyła ekosystem; spośród ludzi ocalała jedynie garstka w podziemiach. Po wyjściu na powierzchnię zbudowali miasto – Eden. Nie dajcie się zwieść. To miejsce ma niewiele wspólnego z mitycznym rajem, który niegdyś istniał. Nazywam się Rena Lockwood; na tych kilku kartkach ofiaruję Wam wspomnienia – ku przestrodze.
Krótka przechadzka ze stacji kolejowej dotleniła mi mózg. Szybko poczułam zapach świeżego chleba. Zielone drzwi piekarni… Nareszcie! Byłam w domu!
– Już jestem!
– Orzeł wylądował!
– Nie jestem żadnym ptakiem, tato! – burknęłam pod nosem. Akurat natknęłam się na mamę; usłyszała.
– Proszę, proszę! Czyżby moja córcia zamierzała odgryźć się tatusiowi?
– Nie w tym życiu! – wtrącił mój brat, zbiegający właśnie po schodach. – Cześć, siostra! Planujesz zostać miss mokrego podkoszulka? Co to za rondel?
– Też się cieszę, że cię widzę, Timmy. Nie, nie planuję zostać żadną miss. – Westchnęłam. – A ten rondel to… kapelusz. Wyobraź sobie, że ludzie czasem zakładają takie rzeczy, małpoludzie.
– Małpy ufają instynktowi. A mój mi podpowiada, że jak zwykle zapomniałaś parasola.
– Podobno miało nie padać… Cześć, tato.
Tata ani drgnął. Jeszcze przed chwilą był głośny, a teraz nie istniał dla świata. Skupiony na ugniataniu ciasta, bez słowa przyjął buziaka. Weszliśmy do kuchni.
– Nie rozumiem cię, córciu, jak możesz tak mówić? – napomknęła mama, odkładając tacę z naczyniami na blat. – Kiedy byłam w twoim wieku, chętnie brałam udział w podobnych zabawach. Raz nawet zostałam wybrana królową balu. Pamiętam to, jakby było wczoraj… Te wszystkie oczy zapatrzone we mnie! I ta scena…
– Przypominam, że jesteśmy w pracy! – przerwał tata. – Timmy, zabierz się za naczynia! A ty, moja droga, nie opowiadaj bzdur! Scena? Jaka scena?! Przecież tamten bal wyglądał gorzej niż wystawa sadzonek z pobliskiego warzywniaka. Timmy, oszczędzaj wodę!
– Ale coś jednak wtedy wygrałeś, prawda? – zapytała mama.
Spojrzała tacie głęboko w oczy. Przesunęła ostrożnie dłoń i musnęła jego lewy policzek. Doskonale wiedziała, jak ujarzmić lwa.
– Ech… Czego mógłbym chcieć więcej?
– Może sił witalnych, kierowniku?! – rzucił żartobliwie mój brat, zasłaniając talerzem krocze.
– Ty nie mędrkuj tak, bo wrzucę cię zaraz do zlewu. Jazda, polerować sztućce!
– Tak jest, kapitanie!
Taka właśnie była moja rodzinka. Słodki braciszek Tim oraz rodzice. Mieszkaliśmy w murowanym domu, przebudowanym na piekarnię. Żyliśmy w nim jak każda normalna rodzina. Tata – kierownik – dowodził kuchnią. W wolnych chwilach oaza spokoju, w pracy zmieniał się w tyrana. Odpowiedzialny za finanse, obliczał procenty w mgnieniu oka. Zamiłowanie do liczb odziedziczyliśmy z bratem właśnie po nim.
Mama pracowała na sali. Nie była typową gospodynią domową – obsługiwała również klientów. Parzyła kawę, serwowała ciasta… i non stop chodziła! Czesała się elegancko, a długich nóg i fajnych krągłości mogła jej pozazdrościć niejedna kobieta. Jeśli coś po niej odziedziczyłam, to z pewnością smukłą talię. Niestety – nic więcej.
Mieszanka urody mamy i intelektu taty. Niebieskie oczy, szczupła twarz, bujne kręcone loki, a do tego wąż w kieszeni… który uwielbia gotówkę. To właśnie szesnastoletni Tim. Łamacz damskich serc i zupełne przeciwieństwo ojca. Kretynów takich jak on nienawidziłam najbardziej.
Na deser zostałam ja. Przeciętna dziewczyna o ponadprzeciętnym wzroście. Schowana za brązowymi włosami, o ciemnozielonych oczach za szkłami okularów i wilczym apetycie. Inteligencji aż nadto, planów na przyszłość – żadnych. Ówczesny status – beznadziejny!
– Spory ruch – stwierdziłam, zerkając za kotarę.
– Jak co roku, nic nowego – powiedziała z westchnieniem, polerując sztućce. – Niebawem zacznie się szkoła, a z nią wieczory przy ciastku i herbacie… Timmy, talerze gotowe? Czego tak szukasz w tej lodówce?
– Mleka… A talerze leżą na stole! Gdzie ono jest…
– Myślisz, że jeszcze urośniesz? Na picie mleka jest już stanowczo za późno, maluśki… – rzuciłam.
Timmy nagle spoważniał. Przed momentem sięgał po dzbanek z mlekiem, ale po moich słowach chwycił mnie za dłoń. Nie sądziłam, że uraziłam jego męskie ego tak dotkliwie.
– Puszczaj, kretynie! To boli! – wrzasnęłam.
– Co ci się stało?! Co to… Krew?
– Co? Rena krwawi!? – krzyknął tata.
– Uważaj!
No i się stało. Rozkojarzony tata dotknął gorącej blachy. Dobrze, że mama akurat stała obok. Zachowała zimną krew i odruchowo wsunęła poparzoną dłoń pod chłodną wodę lejącą się z kranu. Z dużej chmury mały deszcz. Ale ostatecznie nie obyło się bez słownej reprymendy.
– Gdzie łapska pchasz… No gdzie te łapska pchasz, piekarzu z Bożej łaski?! – krzyczała mama. Przyłożyła tacie prowizoryczny okład z lodu.
– Do dziury… – mruknął, po czym zmienił temat: – I jak, Timmy, nada się coś z tych pączków?
– Do podania czy zjedzenia?
– A co za różnica? Przecież to tylko pączki! – warknęłam, podnosząc z ziemi jeszcze gorący krążek. – Jak będzie trzeba, zjemy wszystkie.
– Właśnie! – dodała mama.
– Dlatego, siostra, nigdy nie otworzysz własnego biznesu – skwitował, po czym wskazał konkretne egzemplarze: – Ten, ten i tamte dwa… Reszta się nie nadaje.
– To całkiem nieźle. – Tata odetchnął z ulgą. – Wstaw je, proszę, do gabloty z obniżką. Jak zejdziemy trochę z ceny, to nie będziemy stratni. A co się ciebie tyczy, córcia, co to znów za krew, o której wspomniał Tim? Biłaś się?
– Ha! Ha! Ha! Bardzo słaby żart! – rzekła oburzona mama. – Ten etap mamy już za sobą! Rena nie bije dziewczyn ani chłopców. Wyrosła z tego!
– Nie byłbym tego taki pewien. Was, kobiet, nigdy nie można być pewnym – wtrącił pretensjonalnie brat. Łajza.
– Chłopaki, dajcie spokój! Przecież ona dawno z tego wyrosła… Prawda?
Przedłużająca się cisza sama narzucała odpowiedź. Mama patrzyła na mnie wyczekująco, aż kiwnę głową. Pomimo że nie łączyły nas cudowne relacje, zawsze gdzieś w głębi czułam, że nie życzyła mi źle. Skupiona na znalezionym kapeluszu, wyjawiłam prawdę.
– Rozwaliłaś bezbronnemu facetowi nos?!
– To był wypadek! Strasznie padało… Nic nie widziałam! – próbowałam się tłumaczyć.
– Ech… Siostra! Ty to jesteś! A już myślałem, że stało się coś poważnego. Jesteś niesamowita! Coś jak niezatapialna łódź…
– Zamknij się, Timmy! – skarciła go mama, po czym zwróciła się do mnie: – Pomogłaś mu chociaż?
– Przecież mówię! Słyszycie: wy‑pa‑dek! To wszystko przez ten głupi deszcz! Chyba będę mieć guza…
– Ty nie zmieniaj tematu, dobrze?! Matko jedyna, dziewczyno! Jesteś prawie dorosła i… i bijesz mężczyzn?! Z tobą jest coś nie tak! – kontynuowała.
– Jakby kiedykolwiek przestała… – wtrącił brat.
– Spadaj, kretynie! – warknęłam.
– Właśnie! – huknęła matka i trzepnęła go w potylicę. – Nie ma w tym nic śmiesznego. Twoja siostra znów zaczyna boksować mężczyzn! Vini, powiedz coś w końcu! No, zareaguj!
Tata nakazał ciszę. Przysłonił usta palcem, drugą ręką wskazał na zasłonę. Do naszych uszu dochodził narastający gwar. Widząc, że jestem w proszku, Timmy chwycił za fartuch. Mama podążyła za nim.
– Cisza zwykle bywa ukojeniem. Często jednak jest ostatnim zwiastunem burzy – stwierdził tata, zamykając piekarnik. Zadowolony z efektu swojej pracy, dodał: – Nareszcie fajrant! To był dobry dzień, mimo wcześniejszej wpadki.
– Mówisz tak, jakbym miała z tym coś wspólnego – napomknęłam, siadając przy stole.
– Nic takiego nie powiedziałem…
– Nie musiałeś – mruknęłam i zabrałam się za jedzenie resztek z obiadu. Głupi by się domyślił…
– W takim razie mam bardzo inteligentną córkę. Więc jak? Opowiesz, jak naprawdę było z tym rondlem?
– Przecież mówiłam…
– Słowo w słowo?
– Kropka w kropkę.
Tata wytarł czoło ręcznikiem. Nie wiedziałam, czy ze zmęczenia, czy przez to, że historie, które mi się przydarzały, zwykle były dość dziwne. Niektórzy nazywają to pechem. Ja wolę inne określenie – błąd.
– Przyznasz, że to dość niesamowite… – oznajmił po chwili.
– Czy ja wiem? – parsknęłam, oglądając kapelusz. – Nigdy się nad tym nie zastanawiałam… Grunt, że uszłam z życiem. Prawda?
– Prawda – odrzekł tata i niespodziewanie pocałował mnie w czoło. – Ale następnym razem uważaj, zgoda?
– Postaram się.
Odetchnęłam z ulgą. Po serii oskarżeń ktoś w końcu zechciał mnie wysłuchać. Z tatą zawsze odnajdywaliśmy wspólny język. Gdy się kłóciliśmy – co zdarzało się niezwykle rzadko – dążyliśmy do szybkiego pojednania. Uważny w pracy i w relacjach z innymi, nie oceniał ludzi pochopnie. Mój ideał mężczyzny. Takiego szukam.
– Jeszcze niegotowa? – spytał Timmy. Miał na sobie fartuch i niósł tacę z naczyniami. Wkroczył z mamą do kuchni.
– Jutro mam wygłosić ważne przemówienie – odparłam, przeglądając się w lustrze. – Sporo materiału, więc trochę mi zejdzie. Sio, wracaj na salę!
– Po moim trupie…
– A to czemu, Timmy? – zapytał zdziwiony tata.
– Przyszła pani Fu. Odkąd pojawiła się na sali, jest praktycznie na każde jej zawołanie – wyjawiła mama. – Zobacz, dała nam wejściówki! I to do spa!
– Idę do niej! – ogłosiłam.
– Co? Rena… zaczekaj! – zawołała. – Musimy porozmawiać!
– Potem… klienci czekają.
Porwałam z wieszaka fartuch i nieomal wybiegłam z kuchni. Dalsze tłumaczenia i tak nie wniosłyby nic dobrego, więc temat wypadku uznałam za zamknięty. Szkoda cennej energii.
Pani Fu była naszą sąsiadką – bardzo bogatą starszą Panią o gołębim sercu. Pomagała w naszym wychowaniu. Gdy tylko przychodziła w odwiedziny, mój brat dostawał ataku paniki – dosłownie. Starsza pani go uwielbiała. Twierdziła, że jest podobny do jej syna, którego straciła za młodu.
Lokal pękał w szwach i obsługiwałam gości do późna. Byłam tak zmęczona, że nie wiedziałam nawet, kiedy położyłam się do łóżka. Padłam twarzą w poduszkę, zupełnie zapominając o przemówieniu.
Budzik nie zadzwonił. Akurat wtedy, kiedy potrzebowałam go najbardziej – zawiódł. Trzymając w ustach wczorajszą kanapkę z serem, powtarzałam w myślach przemówienie. Doceniona za wyniki w nauce z poprzednich lat, zostałam wyznaczona, by uświetnić rozpoczynający się rok szkolny. Szansa jedna na milion! Takiej okazji nie wolno wypuszczać z rąk. No chyba że nazywasz się Rena Lockwood.
Pociąg… nie przyjechał. Zgromadzeni pod wiatą pasażerowie czekali na peronie. Awaria sieci!? Serio? Zdenerwowana pobiegłam do punktu informacji. Jak się okazało, niepotrzebnie; bezradny pracownik kolei rozkładał ręce – przyjedzie albo nie! Tak właśnie wyglądała codzienność mieszkańców Edenu. Pomimo starań fachowców przerwy w dostawie prądu nadal nękały miasto. Przeciążenia sieci nie należały do rzadkości. Podzielałam obawy innych, ale wciąż niecierpliwie spoglądałam na tory. Odmierzałam czas mocnym biciem serca.
– Vena! Vena! – rozległa się zapowiedź stacji, przy której znajdowała się szkoła.
– Jest! Przyjechał!
Odżyłam na nowo. Komunikat z megafonu ożywił także pozostałych pasażerów. Była jeszcze nadzieja! Co chwilę nerwowo zerkałam na zegarek. Nie zajęłam nawet miejsca, gdyż planowałam od razu wybiec z wagonu. Skład na szczęście ruszył; najpierw powoli, by po chwili pędzić jak szalony. Maszynista okazał się moim sprzymierzeńcem. Dzięki niemu dojechałam na końcową stację tylko z lekkim poślizgiem. Pozostało wybrać właściwą drogę, bo apel zaczynał się za kilka minut.
Do szkoły prowadziły dwie trasy: dłuższa, główną aleją, oraz krótsza, przez wąskie zaułki. Ta druga miała jednak poważną wadę. Gdy ktoś ją blokował, trzeba było wracać do głównej drogi. Trudno, wszystko albo nic! Pobiegłam… Jeszcze jeden zakręt. O nie! Tylko nie to!
Na mojej drodze stanęła… śmieciarka! Zepsuta, ze śmierdzącą plamą oleju pod kołami, zagradzała przejście. Kierowca był uprzejmy, ale nie potrafił jej ruszyć. Ósma zero zero – poniosłam porażkę.
– Kogo my tu mamy?
– Rany boskie, to ty… Aleś mnie wystraszyła, cycaty karle…
Dziewczyna z kucykami pojawiła się znikąd i oparła o szkolną szafkę. Wypinając biust pokaźnych rozmiarów, nakręciła na palec złocisty lok. Największa rywalka i przyjaciółka w jednej osobie – Laura.
– Najlepsza uczennica szkoły nieobecna na apelu? Nie wiedziałam, że obchodzę dziś urodziny.
– Bo nie obchodzisz – burknęłam, trzaskając drzwiczkami swojej szafki. – Nie widzisz, że się śpieszę?
– Widzę, widzę! Właśnie miałam pytać, co takiego się stało, że Kopciuszek nie dotarł na czas. Czyżbyś zgubiła pantofelek?
– Najpierw nie zadzwonił mi budzik, a potem… – Kichnięcie przerwało mi wypowiedź. – Nie przyjechał pociąg. Na dodatek chyba się przeziębiłam…
– No już, już. Trzymaj… – Podała mi chusteczki. – Tata nic nie wspominał o remontach. Gdybym wiedziała, dałabym ci znać. Peszek, niestety.
– Ostatnio mnie prześladuje – mruknęłam, po czym wytarłam nos. – Kto wygłosił przemowę?
– Jakiś farbowany lis z klasy B. Musi być ktoś nowy, bo z twarzy go nie kojarzę. Całkiem nieźle mu poszło. Nikt się nie zorientował, że cię zastąpił.
– Hę? I taki heros umknął twojej pamięci? – spytałam, skręcając w korytarz. Szłyśmy w kierunku sali po schodach.
– Jakaś ty zabawna! – Naburmuszyła się. – To, że rozglądam się za chłopakami, wcale nie oznacza, że muszę wszystkich znać. I jakim cudem trzykrotnie wybrano cię na przewodniczącą, tego też nie wiem.
– Bla, bla, bla. Rządzę, bo ciężko pracuję! Też byś mogła, gdybyś bardziej skupiła się na nauce. Niestety, twoje myśli zajmują wyłącznie faceci. Nie wspomnę słowem o uroczym blondynie, o którym ciągle ględzisz. Zagadałaś w końcu do niego?
– Ani myślę!
Uszczypnęłam Laurę w ramię, a ona wykrzywiła usta. Nie zamierzałam jej dopiec, bo szczerze się o nią martwiłam. Przeciskając się w tłumie uczniów, weszłyśmy na piętro. Przechodząc obok sekretariatu, zwolniłam nieco kroku.
– Proszę, proszę. Czyżby komuś marzył się samorząd uczniowski?
– Może też byś spróbowała? – zagadnęłam, podchodząc do tablicy informacyjnej. – Gdyby ci się udało, mianowałabym cię moim zastępcą. Zostałabyś najatrakcyjniejszą z wizytówek szkoły!
– Po moim trupie! – mruknęła głośno Laura. – A właśnie, widziałaś listę uczniów naszej klasy?
– Wiesz, że nie mam czasu na takie bzdety…
„Droga ku przyszłości” – taki napis widniał na plakacie wywieszonym w gablocie. Przypominał o nieuchronnym losie. Patrzyłam na niego z Laurą, która wyraźnie zasępiona, biła się z myślami.
– To nasz ostatni rok… – zagaiłam. – Masz jakiś pomysł na to, co będziesz robić później?
Przyjaciółka spojrzała na mnie zmieszana. Nie do końca przekonana, sięgnęła powoli do teczki. Ujrzałam formularz wyboru szkoły.
– Od jakiegoś czasu noszę to ze sobą – oświadczyła z lekkim wstydem. – Pomaga oswoić się z rzeczywistością. Zawsze to jakiś krok do przodu, nie?
– Chyba tak…
– Przynajmniej robię jakiś postęp! – warknęła, chowając go z powrotem. – A ty?! Co z tobą?!
– JA? Nie mam bladego pojęcia… Jedyne, czego jestem pewna, to to, że w tym roku będę kandydować na przewodniczącą szkoły… To wszystko, co wiem.
– Czyli samorząd uczniowski… Tylko? A może…!? Może…!
– Żadnej miłości! – huknęłam, zasłaniając jej usta dłonią. – Nawet o tym nie myśl! Chodźmy lepiej do klasy. Aż się boję, co tam zastaniemy.
– Jak zwykle dramatyzujesz…
– Przewodnicząca!
Mój świat! Moje małe królestwo, a w nim ja – dostrzegana przez wszystkich. Szczere uśmiechy, serdeczne uściski dłoni – tak! Tam coś znaczyłam! Przyzwyczajona do zamieszania wokół siebie, odpowiadałam na powitania. „Jak spędziłaś wakacje? Co robiłaś?” – pytano. A jak przewodnicząca mogła spędzać wakacje? Uczyłam się! Prócz tego pomagałam przy rodzinnym biznesie. Jeśli ktoś chce zdobywać szczyty, nie ma taryfy ulgowej i wakacje nie są tutaj wyjątkiem. Tylko… kim ja właściwie chciałam być? Na to pytanie wciąż szukałam odpowiedzi.
– Proszę siadać! Zaczynamy!
– Pogadamy później…
– Witam wszystkich w nowym roku szkolnym! Cieszę się, że wszyscy cali i zdrowi wróciliście do nas. Widzę kilka nowych twarzy. Nazywam się Willis…
– Panie profesorze! Soren jeszcze nie dotarł! – krzyknął potężny ogr, siedzący przed wiotkim chłopakiem o imieniu Max. Tym samym przerwał mowę wychowawcy.
– Coś mówiłeś, Jim? A, tak, faktycznie! Pewnie zaspał… Gamoń.
– Kto taki? – szepnęłam do Laury siedzącej w sąsiedniej ławce.
– Nowy uczeń. Zaraz zobaczysz.
Huk otwieranych drzwi przerwał lekcję. Wysoki uczeń w podartej marynarce stał w lekkim rozkroku, blokując przejście. Z jasnymi włosami i zadartym nosem wyglądałby nawet fajnie, gdyby nie wpadł do klasy zziajany jak typowy głąb. Przesunął się, by znaleźć się przed nauczycielem.
– Ha! Nie spóźniłem się, Willis!
– „Profesorze”, jak już – upomniał go nauczyciel, odtrącając sprzed twarzy chuderlawy palec. – Masz szczęście, Soren. Nie zdążyłem jeszcze sprawdzić obecności. Znajdź sobie jakieś miejsce, byle szybko.
– Tu! Tu jest wolne! – krzyknęła Laura.
Soren nie zwracał na nią uwagi. Rozglądał się między chłopakami, błądząc wzrokiem po klasie. Ostatecznie dał za wygraną i zanim usiadł przy Laurze, dziwnie na mnie spojrzał. Czyżbym go już kiedyś spotkała?
– Co ty robisz, kretynko? – fuknęłam do przyjaciółki. – Znasz go?
– Zdaje się, że to mój szczęśliwy dzień. Nie przywitasz się, pingwinku? – rzuciła do spóźnialskiego.
– Nic do mnie nie mów… – burknął.
– Spóźniłeś się – oświadczyła, kopiąc w krzesło stojące przed nią. – Co tam nawywijałeś? Dalej śpisz na stojąco?
– Nie twoja sprawa. Daj mi spokój, melonie!
Twarz Laury wykrzywił grymas. Najwyraźniej „melon” uraził ją głęboko. Takie słowa, padające z ust chłopaka, brzmią inaczej niż z ust przyjaciółki.
– Skoro tak mówisz… – kontynuowała, przysuwając się twarzą do jego szyi. – Zgaduję też, że nie gubisz już rzeczy. Gdzie tym razem zostawiłeś torbę?
– Na peronie…
– Haha! Jak można być tak rozkojarzonym, pingwinku?!
– Zostawił plecak? Pff… Dobrze, że nie głowę – parsknęłam, zasłaniając usta.
– A ty z czego się śmiejesz? Tobie to się nie zdarzyło, patyczak?
– Patyczak?! Ha, ha! A to dobre: patyczak! Oj, pingwin, pingwin! Tak to ty sobie przyjaciół nie znajdziesz, kochany…
– Proszę nie rozmawiać!
Zdenerwowany naszym zachowaniem wychowawca podniósł głos. Siedziałam cicho jak mysz, wiedząc, że podpadłam brakiem obecności na apelu. Cudownie rozpoczęłam rok! Tymczasem Laura wyglądała na zadowoloną. Prowadziła ożywioną dyskusję z sąsiadem i zupełnie nie zwracała uwagi na otoczenie. Zgryźliwy chłopak idealnie wpisywał się w jej ideał. Wysoki, z barczystymi ramionami i krótkimi blond włosami przykuwał uwagę żeńskiej części klasy. Ciekawe, dlaczego Laura nic o nim nie wspomniała? Czyżby… czyżby idiotka się bała, że go jej odbiorę?! Przecież znałyśmy się tyle lat! Rozdrażniona, postanowiłam skupić się na lekcji.
Rozejrzałam się po klasie. Marnowanie czasu to jeden z grzechów człowieka, a tego dnia nie wypadało popełnić kolejnych. Pana Willisa znałam z lekcji historii. Porządny człowiek – nie żaden belfer. Jeżeli powtarzało się materiał na bieżąco, można było spać spokojnie. Wyróżniał się z pewnością wspomniany wcześniej Jim. Istny ewenement, prawdziwa góra mięśni! Choć wyglądał groźnie, raczej unikał kontaktu. Siedział nieopodal „chlora”, czyli Dave’a Hatchera. Tak! Dokładnie tak go nazwałam. Niechlujnie ubrany, wiecznie zgarbiony, gapił się – obrzydliwiec. Często rozmawiał z moim starym znajomym, Yurim. Nie sposób nie wspomnieć o trzech skrzeczących papugach. Trzepocząc rzęsami, bez przerwy zaczepiały innych. Z takimi zawsze jest kłopot, ale może niepotrzebnie się martwiłam?
Dzwonek wybrzmiał po raz ostatni. Wszyscy mogli rozejść się do domów, więc korzystali z zasłużonego odpoczynku. A ja? Musiałam przeprosić za poranną nieobecność. Inaczej fotel przewodniczącej szkoły pozostałby jedynie marzeniem. Szłam z duszą na ramieniu. Nigdy nie znalazłam się w podobnej sytuacji, więc nie wiedziałam, czego się spodziewać. Szczęśliwie, los tym razem okazał się łaskawy. Zastałam dyrektora, gdy akurat zamykał drzwi gabinetu – wyraźnie się spieszył. Nawet nie wysłuchał tego, co miałam do zakomunikowania. Machnął tylko przyjaźnie ręką i rzucił na odchodne:
– Życie lubi płatać figle! Grunt to zachować spokój i wszystko będzie dobrze! Do widzenia!
Tak jest, panie dyrektorze! Ciekawe tylko, jak ta cierpliwość odnosiła się do mojej niewykorzystanej szansy. W każdym razie – udało się. Z czystym sumieniem wracałam do domu.
– Ciasto na szóstkę!
– Już niosę!
– Rena, przynieś mopa! Klient rozlał kawę…
– Dobrze, mamo!
– Przepraszam panią… Dostanę może menu?
Kolejny wieczór harówki. Myślałam, że padnę, zanim doczekam przerwy. Swoje trzeba odpracować, niestety. Uzbrojona w fartuch i tacę, wirowałam między stołami, gdy zza kotary wychylił się Tim. Przywołał mnie gestem.
– Długo zamierzasz latać na tej miotle? Jeszcze trochę i zetrzesz parkiet! Jazda na zaplecze! – oznajmił, odbierając ode mnie tacę z naczyniami.
– Jeszcze chwila…
– Dość! Klienci nie umrą, jeśli przez chwilę nie będzie obsługi. Marsz na przerwę!
Dałam za wygraną. Popędzana brudnym mopem, posłusznie poszłam do kuchni. Aby upewnić się, że nie zmienię zdania, Tim ruszył za mną. Na stole czekała specjalność zakładu – kawa z lodem.
– Ohyda – oświadczyłam po wypiciu jej duszkiem.
– To nie było zbyt mądre…
– Mądre?! A kto pije kawę na noc, durniu! – warknęłam, siadając przy stole. – Mógłbyś dolać chociaż mleka! W ogóle to napiłabym się lemoniady…
– Przykro mi bardzo, ale bar dziś zamknięty. Nie dość, że podstawione pod nos, to jeszcze narzeka. Gdyby ojciec usłyszał, że gardzisz jego napojem… Z cytryną?
– Podwójną!
Lemoniada czekała na półce. Gotowa do podania, musiała zostać przygotowana wcześniej. Timmy spisał się na medal. Czekając, aż napełni szklankę, skorzystałam z okazji, by rozprostować nogi. Co za ulga!
– No i jak?! – spytał, dorzucając kostki lodu. – Udało się?
– No, całkiem dobra…
– Nie o to pytam! Przemówienie! Jak poszło?!
– A, przemówienie! Normalnie… – zełgałam, krztusząc się napojem.
– Nie powiesz mi?
– Kto wie – odparłam, bijąc się w pierś. – Nauczono mnie, że ze złodziejami się nie rozmawia. Kradzież sama w sobie jest ohydna, ale żeby grzebać w damskich rzeczach… to już bezczelność – dodałam, wskazując na kapelusz na głowie brata, ten sam, który wczoraj znalazłam.
– Pięknie mi się odwdzięczasz…
– Nie zmieniaj tematu, młodszy! Ukradłeś cudzą własność!
– I kto to mówi?! – mruknął napuszony brat. – Wybrzydzałaś na mój specjał, to raz! Nie podziękowałaś, dwa! Dobrze, że lemoniada ci smakowała, bo inaczej oberwałabyś tą ścierką. Rozumiem, że jesteś zła i w ogóle… ale gdybyś spojrzała na to logicznie, to tak naprawdę nikt nikogo nie okradł. A światem, jak wiemy, rządzą liczby. I matematyka…
– Oczywiście! Dlatego logicznie rzecz biorąc, zaraz dam ci w zęby. Ciekawe, ile statystycznie wypada za pierwszym ciosem…
Timmy wystraszył się groźby. Skończył czyścić szklankę i zrezygnowanym ruchem rzucił kapelusz na blat. Kiedy miałam po niego sięgnąć, sprzątnął mi go sprzed nosa! Typowe zachowanie nastolatka.
– Zadowolona? Będzie tu na ciebie czekał – oznajmił, odkładając go na wieszak.
– Powiedzmy…
Marzyłam, żeby po prostu zniknąć. Wyjść i dołączyć do mamy, która osamotniona pracowała na sali. Bez zbędnych tłumaczeń. Coś mnie jednak zatrzymało. Brat, zupełnie nieświadomie, dotknął głębi mojej duszy. Czy to była litość, czy zwykła siostrzana miłość – nie potrafiłam zostawić go w niewiedzy.
– Mamy w domu jakieś baterie? – zapytałam, zerkając w stronę kuchennej szafki.
– Leżą w schowku. A co, budzik ci padł? – rzucił szyderczym tonem, po czym wykrzyknął: – Ty głupia kretynko, zaspałaś!
– Waż słowa, młodszy! Mówisz do starszej siostry…
– Nie będę ważył żadnych słów! – huknął, wywijając ścierką jak cepem. – Ile razy można powtarzać?! Ceglana głowa!
– Przestań!
Tim nacierał w amoku. Nie zważając na groźby, okładał mnie mokrą szmatą. W końcu zaczęliśmy się szarpać. Brzęk tłuczonego szkła szczęśliwie nas otrzeźwił.
– No i widzisz, co zrobiłeś, kretynie? Rozbiłeś szklankę!
– To ty ją rozbiłaś! – warknął zdezorientowany. – Cholera! Jak ojciec się dowie…
– Nic się nie bój; pędź do składziku i przynieś kosz. Biegiem!
– Jesteś pewna?
– Jestem! – prychnęłam z przekonaniem.
W końcu mama robi tak od dobrych kilku lat. Do tej pory ojciec niczego nie zauważył… albo nie chce widzieć, pomyślałam, śmiejąc się nie wiadomo czemu. Tymczasem brat wrócił z wiaderkiem. Wspólnie zabraliśmy się do sprzątania.
– Wkurzyli się w szkole?
– Nie, nic się nie stało – odparłam, wkładając większe kawałki szkła do kosza. – Narobiłam sobie problemów, lecz ostatecznie wyszłam z nich obronną ręką. Powiem ci nawet więcej; kandyduję na przewodniczącą szkoły!
– Serio?
– No a jak? Matematyka jest królową nauk, jak powiedziałeś. Ostatnie niepowodzenia się zsumowały, zapewniając całkowity… nie, powiedzmy, częściowy sukces. Jeszcze wiele musisz się nauczyć…
– Ech!
– A co myślałeś!? Że możesz ot tak przyganiać starszej siostrze?! Muszę cię zmartwić; nadal zostajesz w tyle! A, i zmień koszulę. Co poniektóre damy sporo by dały za obejrzenie twego męskiego ciała.
– Wypad z baru! Jazda stąd!
Niby prawie mężczyzna, a wciąż mały chłopczyk! Roześmiana i orzeźwiona zostawiłam brata z bałaganem. Odzyskałam niezbędne siły – czas wracać do pracy. Przewiązując fartuch sznurkiem, weszłam na salę. Zdziwiłam się, kiedy nie zobaczyłam mamy, lecz wtem usłyszałam krzyk dobiegający z ogrodu. Na wszelki wypadek zawołałam tatę, żebyśmy wyszli tam oboje.
– Możemy w czymś pomóc? – zagadnął.
– Dobrze, że jesteście, Vini! – odparła podniecona mama. – Nie uwierzycie, kto wpadł do nas z wizytą! To mała Mai!
– Mai?
– We własnej osobie – oświadczyła dumnie pani Fu. – Mai, podejdź tu. Przywitaj się z państwem Lockwood.
– Ale babciu…
– No już! Nie rób wstydu przed sąsiadami!
Dziewczyna dała się przekonać. Odgarnęła czarne włosy opadające na czoło i wyszła zza płotu, stukając niskimi obcasami. Zadbana, o zdrowo opalonej cerze, wdziękiem dorównywała dojrzałej kobiecie. Pamiętałam ją doskonale. Niedojrzały pąk w szkarłatnej sukni przekroczył bramę i ledwie mogłam uwierzyć, że to ta sama dziewczyna.
– Mai!?
– Dobry wieczór, Rena. Miło cię znowu zobaczyć.
– Tylko tyle masz mi do powiedzenia, tłusty pierogu?! Kopę lat! – krzyknęłam na widok dawnej znajomej. – Nie do wiary! To naprawdę ty?
– Zaskoczona? – odrzekła, przytulając mnie mocno. – Chciałam nieco odsapnąć i przywitać się jak należy, ale babcia…
– Daj spokój. – Machnęłam ręką. – Masz najlepszą babcię pod słońcem! I mówię to najzupełniej szczerze.
– Dzięki. Nie naprzykrza się za bardzo?
– Chyba tylko Timmy’emu. Ale kto by się nim teraz przejmował. Rany Julek… Tyle lat! Wstąpisz na ciasto?
– Rena! Mai może być zmęczona!
– Wiem, tato!
– Widzę, że nic się nie zmieniło… – wtrąciła Mai.
– Jak w starym dębie! – potwierdziłam z dumą. – To jak, wpadniesz? Nie daj się prosić…
– Zgoda! Ale tylko jedno ciastko!
– Jedno!
Dzień jeszcze nie dobiegł końca, a już sprawił mi olbrzymią radość. Mai zamieszkała po sąsiedzku. Wnuczka pani Fu, jako dziecko, często spędzała u niej wakacje. Kiedyś – tłusty pieróg. Teraz – piękny i uroczy łabędź. Nie przypominała dziewczynki sprzed lat. Dawniej pulchna, z przetłuszczonymi włosami, chorowita. Pomimo dobroci serca była uważana za osiedlowego nieudacznika, dopóki z Timmym nie zwerbowaliśmy jej do paczki. Zaakceptowana przez nas, z czasem zyskała także w oczach innych osób.
– Nie chciałbym psuć dobrej zabawy, ale goście sami się nie obsłużą! Czy mógłby mi ktoś pomóc, łaskawie?! – zawołał Tim. Wycierając ręce w ścierkę, przyszedł do ogrodu. – O, Mai! Dobrze cię widzieć…
– Dobry wieczór, Tim. Ciebie też…
Co on wygaduje?! Wszystko, na co stać tego pustego kretyna, to tylko śmieszne: „O, dobrze cię widzieć”? Czy on domyślał się, przez co ta dziewczyna musiała przejść?! Dostrzegając zmieszany wyraz twarzy sąsiadki, spróbowałam ratować sytuację:
– To jak, idziemy do środka?…
– Dziękuję, ale dziś raczej odpuszczę… A ty, babciu?
– Późny czas na odwiedziny; słońce już zaszło. Gwiazdy wnet zagoszczą na niebie, a klienci nie mogą czekać w nieskończoność, prawda, Vincencie?
– Dobrze powiedziane, pani Fu. – Tata kiwnął z uznaniem głową. – Najpierw obowiązki, potem przyjemności! Dobry zwyczaj nakazuje należycie pożegnać gości. Rena, odprowadź sąsiadów! Tim, przynieś ciasto z kuchni!
– Dobrze! – zgodził się brat.
– Nie trzeba! – odrzekła Mai. – Na nas już czas! Chodź, babciu, idziemy!
– Ale to żaden kłopot – wtrąciła mama. – Jesteśmy przecież jak rodzina!
– Naprawdę bardzo dziękujemy… Myślę, że teraz pomoc potrzebna jest gdzie indziej… Tak sądzę.
– Bez przesady, Mai! Jeżeli ten chłoptaś chce kiedyś przejąć po mnie interes, musi pracować za dwóch! Nie, za trzech! Hehe! O jest! Masz ciasto?
– A nie widać…? Proszę. Smacznego!
Dziewczyna przyjęła prezent z niemałym zakłopotaniem. Zerkając nieśmiało na Tima, przekazała paczkę z ciastem babci, po czym wypchnęła ją z ogrodu. Z trudem powstrzymywaliśmy się od śmiechu.
– Dziękujemy za gościnę! I za ciasto! – dodała Mai, będąc za bramką. – Babciu, chodź!
– Idę, już idę… Nie musisz tak krzyczeć! Nie jestem przecież głucha…
– Rusz się!
Braciszek spisał się na medal. Pomimo naszej nieobecności należycie zadbał o sklep. Żaden klient nie zgłosił reklamacji. Ułatwiło to wieczorne porządki i – o dziwo – udało się zamknąć piekarnię wcześniej. Zmęczeni popołudniem pełnym niespodzianek, zasiedliśmy do rodzinnej kolacji.
– Ależ te dzieci szybko dorastają. Gdyby nie pani Fu, w życiu bym nie powiedziała, że to Mai – oznajmiła mama podczas zbierania brudnych sztućców i talerzy.
– Musiała się sporo napracować… – rzekłam, przecierając szmatką uprzątnięty blat. Ale to wciąż ten sam tłusty pieróg! – dodałam w duchu.
– Najważniejsze, by człowiek nie zgubił samego siebie. Jak myślisz, Timmy? Mai zmieniła się na lepsze czy na gorsze? – zagadnął tata.
– Oczywiście, że na lepsze! – krzyknęłyśmy z mamą.
– Każdy może nad sobą popracować, jeśli tylko zechce – odrzekł brat. Zdążył się wykąpać i przebrać. – Mai tego chciała, więc dopięła swego. Swoją drogą, może też byś spróbowała?
– Prędzej sczeznę, niż się zmienię – odparłam, blokując jego kopnięcie. – Zresztą, cudownie się przywitałeś. Książę pierwszych romansów…
– A co niby miałem zrobić?! Zresztą… dziś nie mam siły na żadne awantury. Idę spać!
– Dobranoc!
Braciszek z ręcznikiem na głowie ruszył w stronę schodów. Coś było z nim nie tak. Poirytowany? Przygaszony? Twarz Tima zdradzała, że wyraźnie coś go trapiło.
– Co jest? – zapytałam, zatrzymując go przed schodami.
– Jestem zmęczony?
– Akurat! – rzekłam, zrywając mu ręcznik z głowy. – Zmęczony!? Akurat! Normalnie już byś mi coś odpysknął… Chodzi o Mai?
– Możesz oddać ręcznik?! Chcę iść spać!
– Rena, zostaw Timmy’ego w spokoju! Nie kłócić mi się przed snem! – warknął ojciec znad gazety.
– Boże, jaki ty jesteś głupi… – mruknęłam do brata, kompletnie głucha na prośby taty. – Ale co mi tam, rób, co chcesz! …
– Lepiej tak, niż zachowywać się jak mała dziewczynka!
– Chcesz coś powiedzieć?! Śmiało! Więcej odwagi…
– Dobra, sama tego chciałaś! – oznajmił wściekły Tim. – Od miesiąca mama przypomina ci, że zegarek ledwo zipie! Niby taka dorosła, odpowiedzialna, a ciągle z głową w chmurach, aż wpadasz na słupy. Jak dalej tak pójdzie, wylądujesz w grobie.
– Zwykły pech! Każdemu mogło się zdarzyć, prawda?
– I jak zwykle przydarzyło się tobie! Czy ty kiedykolwiek zastanowiłaś się nad konsekwencjami?! A gdyby facet, na którego wpadłaś, okazał się zwyrolem?! Halo, pobudka, żyjemy w Edenie!
– Przecież nie jestem tępa! Cały dzień chodzę jak na szpilkach, a ty jeszcze mi dokładasz! Nie możesz się po prostu cieszyć, że mi się upiekło?!
– Dosyć tego! Timmy! Nie krzycz na siostrę!
– A ty, tato, zawsze jej bronisz… Aaa, zresztą! Dajcie mi wszyscy święty spokój!
Nastała cisza. Tupot na schodach, a potem na piętrze ucichł, gdy brat zamknął się w swoim pokoju. Nigdy nie przypuszczałam, że on… aż tak się o mnie troszczy. Zawsze tylko kpił. Niestety, wracałam do punktu wyjścia – kolejna wpadka dotarła do uszu rodziców.
– No to pięknie… – podsumowała mama, rzucając ścierkę na blat. – Mieliśmy jechać odpocząć, a teraz wpadł w fazę buntu! Moje gratulacje, Vincencie!
– Oczywiście! Moja wina! – fuknął ojciec, wstając z fotela. – Nie może się tak odzywać. Jest przecież moim synem…
– Idę na górę… – mruknęłam.
– Jak? Gdzie?!
– Niech idzie! – rzekł ojciec, otwierając lodówkę. – Tylko wymień te cholerne baterie! Muszę się napić… To był ciężki dzień…
Następnego dnia Tim nie odezwał się słowem. Rankiem, kiedy spotkaliśmy się w korytarzu, minął mnie niczym zjawa. Śniadania również nie tknął. Zabrał tylko plecak i wyszedł na pociąg. Mama nie wyglądała na zachwyconą; nie mogłam patrzeć, jak tłumi w sobie emocje, więc gdy tylko zjadłam, ulotniłam się.
W pociągu spoglądałam przez szybę, przytłoczona jesienną aurą. W oddali mur. Ile jeszcze będę musiała go oglądać?
– Na co tak patrzysz? Halo, tu Eden. Słyszy mnie ktoś?
– Słyszy, słyszy… Co tam?
– To ja powinnam o to spytać. Drugi dzień szkoły, a ty wprost kipisz entuzjazmem. Czyżbym myliła się co do naszego dyrektora?
Laura usiadła naprzeciwko mnie. Ubrana w czerwony płaszcz oraz czarne kozaki, z niebieskim berecikiem na głowie jak zwykle prezentowała się szykownie i z klasą.
– Bynajmniej – odparłam z westchnieniem. Sięgnęłam do okularów, by przeczyścić szkła. – Miałaś co do niego całkowitą rację. Tylko że… ech… nieważne!
– Problemy w domu?
– Czytasz ze mnie jak z otwartej księgi…
– Trochę się znamy… Więc?
– Chodzi o mojego brata. Pokłóciłam się z nim wczoraj i sama nie wiem, co o tym myśleć. Kiedy spojrzę na wszystko z boku, wydaje mi się, że nic złego nie powiedziałam. A on, głupek, się gniewa…
– Skoro nie zawiniłaś, to nie rób nic – skwitowała przyjaciółka, grzebiąc w torebce. – Ja tak robię; na mojego tatę zwykle działa, gorzej z mamą. Dla niej i tak jestem winna, obojętnie, co zrobię. W rodzinach czasem tak jest. Matko, ale mam bałagan…
– Rodziny się nie wybiera, co? A to co, nowe rozkłady?
– Dokładnie. Tata mówi, że od teraz pociągi powinny jeździć już bez opóźnień. Jak się przyjrzysz, zobaczysz też, że uruchomiono nowe linie. Popraw okulary… No, teraz dobrze!
Ojciec Laury był inżynierem. Pracował w elektrowni i należał do wyższej warstwy społeczeństwa. Tacy jak on mogli więcej. Płaszcza czy butów Laury nie dało się znaleźć w pierwszym lepszym sklepie. Takie luksusy przysługiwały najlepiej sytuowanym.
Podziękowałam za wsparcie, po czym postanowiłam zagadnąć przyjaciółkę o Sorena.
– Słuchaj, mam pytanie… Czy ty… czy łączy cię coś z Sorenem?
– No co ty! To przecież tylko zwykły pingwin! Nie ma takiej możliwości… – ucięła niespodziewanie, a następnie wybuchnęła gromkim śmiechem. – Masz jeszcze jakieś pytania? – dodała po chwili.
– Nie, wybacz. Nie będę cię męczyć. A, i dziękuję za rozkład! Bez niego byłoby trudniej.
Rozmowa zeszła na tematy ogólne. Nadal żartowałyśmy i wymieniałyśmy uprzejme uwagi, starając się zachować resztki kurtuazji. Coś jednak… pękło. Czy to we mnie, czy może w spojrzeniu Laury, z którego odczytywałam kłamstwo? Do dziś nie jestem pewna, kto tak naprawdę zawinił. Słowo „przyjaciółki” przestało obowiązywać, zostało zastąpione przez „rywalki”. Z czasem właśnie to nowe określenie nabierało mocy, a wszystko przez faceta, który od tamtego dnia do dziś nawiedza moje myśli. Gdy teraz na to patrzę, zdaję sobie sprawę, że sama dyskusja o Sorenie już wtedy powinna uświadomić mi coś więcej. Mimo iż wiedziałam o Laurze sporo, nigdy nie odwiedziłam jej w domu. I chyba w ogóle nigdy nie byłyśmy sobie tak bliskie, jak chciałam wierzyć.
Pociąg dotarł na peron. Rozmawiając jakby nigdy nic, wysiadłyśmy na stacji – o czasie. Pomimo towarzystwa u boku wkraczałam samotna w szkolną rzeczywistość. Zawieranie znajomości nie było moją mocną stroną.
Kiedy spłonęła biblioteka, a profesor odszedł z tego świata, na jakiś czas zamknęłam się w sobie. Ból po utracie bliskich osób to ciężkie doświadczenie.
W czytelni profesora Raymunda przebywałam zwykle w towarzystwie dwóch chłopców. Pierwszy – inteligent, podobny charakterem do mojego taty – rywalizował ze mną w nauce. Wstyd się przyznać, ale nadal uważam go za moją pierwszą miłość. Nazywał się Nico Headers. Imienia drugiego chłopca – o kręconych włosach i z plecakiem w kształcie misia – nigdy nie poznałam. Nazywaliśmy go Teddy Bear. Był taką ciągle zasmarkaną przybłędą, przychodził nawet z prośbą o jedzenie. Prawdopodobnie mieszkał na ulicy. W tamtym czasie Eden nie należał do najbezpieczniejszych miejsc. Ludzie znikali z domów, masowo płonęły budynki. Edenowi mego dzieciństwa bliżej było do getta niż do miasta, w którym obecnie żyję. Bez wątpienia miało w tym swój udział wystąpienie człowieka przeciw nieludzkiemu traktowaniu. Przełomem okazały się powroty zaginionych wcześniej osób. Opowiadały one, że pustka za murem to fikcja. Eden opanowały plotki o powietrznych statkach, szklanych domach i bogactwie. Władza, nie chcąc utracić kontroli, zaczęła obstawiać mur. Lawina euforii rozbiła się o żelazo i beton. Część ludzi wyszła z tego starcia obronną ręką, część podzieliła los profesora.
Moje myśli powędrowały do wyborów na przewodniczącą klasy. Skupiłam się na nich, nie na Laurze i jej kłamstwie. Przekonałam się, jak bardzo się łudziłam. Mimo pomocy, której zawsze chętnie udzielałam kolegom i koleżankom, nikt na mnie nie zagłosował. Z rozmyślań wyrwał mnie dzwonek na przerwę. Wyszłam na korytarz i wyjęłam z teczki soczek w kartonie.
Koniec wersji demonstracyjnej
Dziękujemy za przeczytanie fragmentu książki „Eden”.
Pełna wersja dostępna jest w sprzedaży.